Navigation Menu

Translate

Prawa autorskie / Copyright

Prawa autorskie / Copyright

wtorek, 22 lipca 2014

Koraliki i "Niepełni"

 Wczoraj chwaliłam się kupionymi koralikami. Dziś dokupiłam jeszcze do nich specjalną igłę (myślałam, że zwykła się nada, ale nie, za małe są), i rozpoczęłam  pracę. Iiii... taaa daaa, moja pierwsza bransoletka szydełkowo-koralikowa:


 Nie jest może idealna, ale pierwsza.

 Do tego w weekend przeczytałam książkę (TAK, 18-latki czytają jeszcze książki) i postanowiłam się podzielić swoimi myślami na jej temat. Zapraszam.




 W ubiegły weekend na tapet powędrowała powieść Pawła Pollaka „Niepełni”. Pierwsze wrażenie – okładka – było dosyć pozytywne, natomiast drugie, które nastąpiło po przeczytaniu kolejnych kilkunastu stron, już nie. Bijący z nich pesymizm głównej bohaterki, a zarazem narratorki, zaczął mnie skutecznie zniechęcać. Dodatkowo Edyta, siedząca na wózku inwalidzkim od wypadku samochodowego, opętana została chorobliwą obsesją (pleonazm? Czy obsesja może nie być chorobliwa?) posiadania męża i dziecka. W każdym spotykanym mężczyźnie widziała potencjalnego kandydata do założenia rodziny, słowem – za dużo sobie wyobrażała. 

 Nie żałuję jednak, że nie odłożyłam tej książki na stos „oddać do biblioteki” i poświęciłam jej kolejne dwa popołudnia. Dlaczego? Bo narratorem został niewidomy Jacek i jego poczucie humoru oraz dystans do siebie, których tak brakowało Edycie, mnie rozbroiły. Odkryciem w jego przedstawianiu świata było dla mnie bardzo dobrze opisane przez Pollaka postrzeganie rzeczywistości przez osobę niewidzącą. Z ciekawością dowiadywałam się, jakie zmysły dostarczają danych informacji oraz jaką rolę pełni w tym wszystkim pies-przewodnik i najlepszy przyjaciel w jednej osobie. A potem samotny Jacek poznał pragnącą mężczyzny Edytę. 

 Związek dziewczyny na wózku i niewidomego wydaje się czymś co najmniej niesmacznym i niemożliwym ze względu na problemy, z którymi będą musieli się zmagać. I tutaj Paweł Pollak zaskoczył mnie bardzo pozytywnie – pokazał, że nie ma rzeczy niemożliwych, praktyczne przeszkody są nietrudne do pokonania, a taki „niepełny” związek radzi sobie lepiej, niż niejeden „pełnosprawny”, nie tylko pod względem emocjonalnym, ale i, co ciekawe, ekonomicznym. Ponadto autorowi należy się szacunek za to, że jego powieść nie ma wywołać współczucia dla dwojga niepełnosprawnych ludzi. Pokazuje związek młodych osób, którzy są najszczęśliwsi na świecie – bo są razem. Po prostu.

 Podsumowując, po pierwszych rozczarowaniach bardzo pozytywnie odebrałam tę lekturę. Z jednej strony nie jest trudna i niezrozumiała, a z drugiej wymaga myślenia, wyciągania wniosków i analizowania myśli ludzi, którzy znajdują się na życiowych meandrach – muszą borykać się z problemami codzienności, zacofanym często jeszcze polskim społeczeństwem, tajemnicami, tragicznym zbiegiem okoliczności i rodzinnymi dramatami. Na wspomniany wcześniej stos odłożyłam ze łzami w oczach.

1 komentarz:

  1. Bardzo ładna bransoletka. Też mam taką w planach do zrobienia ale na szydełku. Musze poszukać na necie jak się robi igłą. Gratuluję otwarcia bloga będę tu zaglądać :-)

    OdpowiedzUsuń

Każda opinia jest dla mnie cenna, jedynie chamskie komentarze będę usuwać. Zapraszam do wypowiadania się, gdyż cenię Wasze zdanie, nawet odmienne od mojego.